-+-+-+-+-+-+ -+-+-+-+- +-

اگر کلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست اگر کلمه دوستت دارم راضي کننده و

 تسکين دهنده قلب هاست اگر کلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست اگر کلمه دوستت دارم

نشانگر عشق راستين من به توست اگر کلمه دوستت دارم کليد زندان من و توست پس با تمام

وجود فرياد ميزنم دوستت دارم

-+-+-+-+-+-

زماني خنده هايت آشنا بود براي زخمهاي من دوا بود ميان اين همه آيينه و سنگ شکستن ابتداي

 ماجرا بود کسيکه دستهايش راتکان داد نگاهش ساده وبي ادعابود قدم ميزد ميان عطر گلها

 کسيکه سرنوشتش مثل ما بود کسيکه ساده وهمرنگ درياست به چشمان سياهت مبتلا بود

-+-+-+-+-+-

براي هزارمين بار پرسيد: تا حالا شده من دل تو را بشكنم؟من هم براي هزارمين بار به دروغ

گفتم : نه! هيچوقت... تا مبادا دلش بشكند

-+-+-+-+-+-

دنبال نگاه‌ها نرو، چون ميتونن گولت بزنن، دنبال دارايي نرو چون كم‌كم افول مي‌كنه دنبال كسي

 برو كه باعث بشه لبخند بزني چون فقط با يك لبخند ميشه يه روز تيره را روشن كرد. كسي را

پيدا كن كه تو را شاد كنه

-+-+-+-+-+-

هميشه فكر مي كردم اگه يه روز نباشي مي ميرم ....... اما من نمردم من داغون شدم ........

خيلي دلم مي خواد بگم فراموشت كردم ...... ولي واقعيت اينه كه نمي تونم فراموشت كنم .

 خيلي دلم مي خواد خوابتو ببينم ولي از وقتي كه رفتي چشمام خيسه و خواب به چشمام نمياد .

يادته اشكامو پاك مي كردي ؟؟؟؟؟؟؟ مي خوام بخوابم خوابتو ببينم .........اشكامو پاك مي كني

؟؟؟؟؟؟

-+-+-+-+-+-

سيه چشمي به کار عشق استاد درس محبت ياد مي داد مرا از ياد برد آخر ولي من به جز او

عالمي را بردم از ياد

ترانه ای برای تو 

گفته بودند : بشکن !

اما اعتنایی نکرده بودم ....

لرزش صدایت ، گلایه هایت ، حرفهای نگفته ات ...

تکانم داد !

گفتم : دیگر رفیق نیست !

اما اینبار حرفه دلم بـا حرفه زبانم یکی نبود !

به خاطره تــــو !

به حرمت تمام روزها و شب های یادگاریمان ، به حرمت واژه رفیق ،

به حرمت حرفهایت .....!

گفتی : بشکن !

بـاشد رفـیـق !

این بار غــرورم را بـا تمام غــرور خودم ،  خــرد می کنم ..

و می گویم مــن مغــرورتــریـن ،  ســربــزیــرتــریــن پسر شهـرم !!!

 برای تو  می گویم

اين ترانه رو برات ميخونم 

اين ترانه رو بگير بازش كن  

مثل معشوقه هاي قديم

دستهاي منو نوازش كن 

اين ترانه شروع يه حسه

مثل يه جعبه ي شگفت انگيز

تو از اون تو يه عشق پيدا كن  

يا يه حسه دروغيه نا چيز

اين ترانه سه بعد داره سه حرف

تو كدومو ميخواي بگو كي بود      

كي ميخوست كه عاشقت باشه؟ 

اون فقط يه جسم خاكي بود 

اين ترانه سه ضلع داره سه حرف 

ما ميتونيم دو ضلع اون باشيم 

مامی تونیم در کنار هم باشیم

ما  می تونیم   عاشق هم با شيم

اي كه دستات سهمه دستامه

نميخوام مال كسي باشه 

من نميخوام كه بعد اين احساس

عشقمون مثلثي باشه

منو پشت مثلثا گم كن

واسه اينكه تو خاطرتم باشی

اين ترانه رو تجسم كن 

واسه اینکه تو مال من باشی

حتی اگر مرا از یاد ببری

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا که دوستت دارم

دیوانه وار عاشقت شدم...

چرا که مهربانی را در تو دیدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی..

و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم.....

نه تو از عشق من دست می کشی

و نه قلب من از عشقت روی گردان می شود..

سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است...

و اگر با مژگانت اشاره ای کنی....

فرسنگها...را خواهم پیمود....

چرا که شب عشق بسیار طولانی ست...

و قلبم در آرزوی تو می سوزد....

آنگاه که از برابر  دیدگانم دور شوی.....

خورشید وجودم پنهان می گردد.....

ابر های غم و اندوه مرا در بر می گیرد....

و به دنیای غریبی می برند....

همیشه در قلبم حضور داری....

عشقت زندگیم را گلباران کرده است..

تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز در کنارت طی کرده ام

تمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز در کنارت طی کرده ام

اجازه هست عشق تورو تو کوچه ها داد بزنم ؟

 ديگه از دست تو و ترانه هات خسته شدم

 
 ديگه از شنيدن رنگ صدات خسته شدم

 
 چه جوري بگم هنوز خيلي دوست دارم ولي

 
 انگار از بيشتر از اين بودن باهات خسته شدم

 
 مني كه عمرم و زندگيم تو چشماي تو بود

 
 باورت نمي شه كه از رنگ چشات خسته شدم

 
 انقدر نگام كردي كه ديگه زد به سرم

 
 از اون آتيش خوابيده تو نگات خسته شدم

 
 تو به من مي گي بي انصافم و حق داري بگي

 
 با كدوم بهونه بنويسم برات خسته شدم

 
 انقد آب و هوا واسم عروض كردي كه من 

 
انقدر عوض شدي كه من به جات خسته شدم

 
شب و روزات مث روز و شباي قديم نبود 

 
 تو چي فكر كردي خيال كردي من عاشق مي مونم 

 
 كي مي دونه تو پشيمون شدي و نوشتي كه 

همه میگن:

1 ساعت یعنی 60 دقیقه

و هر دقیقه یعنی 60 ثانیه

ولی هیچ کس نگفت که 1 ثانیه بدون تو یعنی 60

سال

اسمتو گذاشتم گل ترسیدم پژمرده بشی, گذاشتم خورشید ترسیدم

غروب کنی, گذاشتم نفس که اگر بری من هم

 بمیرم  

گریه ام خواب شبانه توست

با تمامی وجود تقدیم تو ای همه کس من

قسم خوردم فقط یار تو هستم                      بجزتو با کسی پیمان نبستم

         نبودم غافل از یاد تو یکدم                       نه باشم تا دمی که زنده هستم

در تاریکی شب سه شمع روشن کردم

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم

دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت

بنشینم سر رو شونه هایت بگذارم....از عشق تو.....از داشتن

تو...اشک شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در آغوش

بگیرم بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام

وجود قلبم وعشقم را به تو هدیه کنم اری من تورا

دوست دارم

وعاشقانه تو را می ستایم

کاش یک لحظه به جایم بودی

آیا می دانی که دل از جنس چیست ؟

خواب دیدم دوباره کودکیم را ....

 نمیدانم ... شاید هم جایی بین خواب و بیداری

 سر کلاس های درس حاضر بودم ...

 معلم را می دیدم که می گفت بزرگترين دروغتان را انشاء کنيد

 و من خنده کنان نوشتم عاشق شده ام .

 چهره ی معلم را هنگام خواندن به خاطر می آورم ،

 با ابروهايی درهم و صدايی نخراشيده

 جلوی آن همه آدم که هيچکدامشان را نمی شناختم ، فرياد می زد :

 بگو ببينم می دانی عشق چيست ؟

 و من با بغضی در گلو تنها صورت معلم را نگاه می کردم که فکر می کرد همه چيز را می داند

 و چون زن دارد و شايد هم چند بچه ، پس حتما عاشق است .

 ناخوداگاه پوزخندی زدم .

 معلم خشمگين مرا بيرون کرد

 و آقای ناظم با ترکه ای در دست مثل هميشه بيرون منتظر ٍ شکار

 تا تمام خشم خود را بر دستان نحيفم به يادگار گذارد .

 مزه ٍ دردش زیر زبانم است ...

 مثل درد عشق می ماند … سوزان و مسخ کننده .

 می خواستم گريه کنم ، به خيال تسکين ،

 اما ياد معلم تاريخ افتادم که می گفت هيچ کدام از مردان تاريخ گريه نکرده اند .

 نمی دانم ...

 نمی دانم اين چه حسی ست پر از هيچ !

 مثل تمام کلاس های ادبيات ...  

 و معلم آن که تنها از ادبيات سبيل های اخوان را می شناسد .

 سکو تی می کنم به اندازه ی خواندن فاتحه ای برای اخوان و تمامِ تمام شدنی ها ...

 ... من چه می گویم !

 هميشه همينطور است ،

 هميشه از موضوع اصلی پرت می شوم .

 به کجا ؟ خدا می داند.

 نه ... ! معلم جغرافی هم می داند ،

 هميشه از دره ای صحبت می کرد ، گمانم در حوالی بيستون بود ،

 شايد همانجا پرت می شوم .

 ديشب توی خواب ديدم فرهاد هم به همان دره پرت شده .

 او هم به گمانم عاشق نبوده ست  ….  مثل من .

 هيچ کس در اين دنيا عاشق ديگری نمی شود .

 اين جا نمی شود به کسی نزديک شد .

 آدم ها از دور دوست داشتنی ترند .

 حتی آدم هایی که اونقدر تنهان  که به خدا فکر می کنن ...

 ..............

 صبح می شود و زندگی آغاز

 از خواب بيدار مي شوم

 خواب هايم هیچگاه دروغ نبوده اند ،

 لااقل راست تر از اين زندگی اند .

 ديگر اکنون نه کودکی ام را می خواهم  و نه چند سال بعدش را .

 چه فرقی می کند ،  دنيا که عوض نمی شود .

 می روم گوشه ای و بی هيچ احساسی نگاه می کنم بر قلب های تير خورده

 و خيال می کنم معلم به خاطر انشايم مرا از دنيا بيرون کرده 

برای تو ای هوس باز, آری برای تو و برای بدبختی های بی پایان و بی درمانم امشب به

به سختی گریستم. ریزش این اشک ها یگانه کمکی بود که من می توانستم  درباره ی کاهش

دردهایم که به خاطر یک هوس زودگذر تو به وجود آمده بود از خود نشان دهم . باشد که گرمی

این قطرات از دل بر آمده چون آبی که هر چه گرم باشد ولی به روی آتش سوزان  ریزد

 آن  را به خاموشی می کشاند تا حدی از سوزش رنج های بی درمانم بکاهد .

تو ای هوس باز برای یک خوشی زودگذر نویسنده ای را به خواب عمیق مرگ فروبردی او

اینک همانند مردگان سر پرجوش و خروش خود را بر بالش سرد,آرام و بی حرکت گذاشته و

برای همیشه مرده است,مرده است زیرا دنیا و هر آنچه راکه دراوهست از او باز ستانده و

احساسش را کشته اند! تو خوب می دانی این مرگ را چه کسی برای او هدیه آورد تو خوب

می دانی چه کسی احساس آتشین او را در دل گرم او سرد و بی حس کرد و خود در بی

اعتنایی عمیقش سر به گریبان فرو برد .

نشسته ام در تاریکی و سکوت و

غربتم را در گوش ستاره نجوا می کنم ...

تنها مانده ام ...

تنها با خاطراتی کهنه و

قلمی که دیگر نای نوشتن و تاب اشک ندارد ...

قلمی که برای دلخوشی من می نویسد :

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره ...!

نمی دانم !

تک تک لحظه هایم را غم دوری از تو فرا گرفته و

با هر نفسی که بی تو می کشم !

مگر بی تو هم می شود نفس کشید !

این ها نفس نیست ، قفس است !

اما هرچه هست چه نفس و چه قفس سنگین است و

توان تحملش را ندارم !

سکوت کرده ام ...

سال هاست که سکوت کرده ام

اما تو گلایه هایم را می توانی از عمق چشمان

خسته ام  بخوانی...

به لبخندت که در خیالم قاب کرده و

به دیوار قلبم آویخته ام می نگرم ...

بگو آخرچه کرده ام که باید این طور بسوزم و

لب هایم را ببندم ، چیزی نگویم و

سکوتم را فریاد کنم ...

" در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم "

نمی دانم !

به گمانم باید بروم !

آری ! فقط باید بروم ...

به کجا نمی دانم ! تو بگو ...

شاید آمدم و پشت حصار خواب تو ماندم ،

شاید هم گوشه ای دنج پشت لبخند تو پنهان شوم و تا ابد بمانم ،

شاید هم خودم را در دریای نگاهت غرق کردم !

تو چه می گویی ؟

تو جایی بهتر می دانی که من بروم ؟

 که به روی نا امیدی, در بسته باز کردن

بساز با غم عشق اضطراب یعنی چه

عشق یعنی سر تسلیم فرود اوردن

                                      می کشم تو هر ترانه ؛ عکس چشمی که تو راهه

و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم!

باد با برگ درختان ميعادي دارد

در شب كوچك من دلهره ويرانيست

گوش كن

وزش ظلمت را ميشنوي؟

من غريبانه به اين خوشبختي مي نگرم

من به نوميدي خود معتادم

گوش كن

وزش ظلمت را ميشنوي ؟

در شب اكنون چيزي مي گذرد

ماه سرخست و مشوش

 و بر اين بام كه هر لحظه در او بيم فرو ريختن است

 ابرها همچون انبوه عزاداران

لحظه باريدن را گويي منتظرند

لحظه اي

و پس از آن هيچ .

پشت اين پنجره شب دارد مي لرزد

و زمين دارد

باز ميماند از چرخش

پشت اين پنجره يك نا معلوم

نگران من و توست

اي سراپايت سبز

دستهايت را چون خاطره اي سوزان در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسي گرم از هستي

به نوازش هاي لبهاي عاشق من بسپار

باد ما را خواهد برد

باد ما را خواهد برد