همه میگن:

1 ساعت یعنی 60 دقیقه

و هر دقیقه یعنی 60 ثانیه

ولی هیچ کس نگفت که 1 ثانیه بدون تو یعنی 60

سال

اسمتو گذاشتم گل ترسیدم پژمرده بشی, گذاشتم خورشید ترسیدم

غروب کنی, گذاشتم نفس که اگر بری من هم

 بمیرم  

گریه ام خواب شبانه توست

با تمامی وجود تقدیم تو ای همه کس من

قسم خوردم فقط یار تو هستم                      بجزتو با کسی پیمان نبستم

         نبودم غافل از یاد تو یکدم                       نه باشم تا دمی که زنده هستم

در تاریکی شب سه شمع روشن کردم

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم

دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت

بنشینم سر رو شونه هایت بگذارم....از عشق تو.....از داشتن

تو...اشک شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در آغوش

بگیرم بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام

وجود قلبم وعشقم را به تو هدیه کنم اری من تورا

دوست دارم

وعاشقانه تو را می ستایم

کاش یک لحظه به جایم بودی

آیا می دانی که دل از جنس چیست ؟

خواب دیدم دوباره کودکیم را ....

 نمیدانم ... شاید هم جایی بین خواب و بیداری

 سر کلاس های درس حاضر بودم ...

 معلم را می دیدم که می گفت بزرگترين دروغتان را انشاء کنيد

 و من خنده کنان نوشتم عاشق شده ام .

 چهره ی معلم را هنگام خواندن به خاطر می آورم ،

 با ابروهايی درهم و صدايی نخراشيده

 جلوی آن همه آدم که هيچکدامشان را نمی شناختم ، فرياد می زد :

 بگو ببينم می دانی عشق چيست ؟

 و من با بغضی در گلو تنها صورت معلم را نگاه می کردم که فکر می کرد همه چيز را می داند

 و چون زن دارد و شايد هم چند بچه ، پس حتما عاشق است .

 ناخوداگاه پوزخندی زدم .

 معلم خشمگين مرا بيرون کرد

 و آقای ناظم با ترکه ای در دست مثل هميشه بيرون منتظر ٍ شکار

 تا تمام خشم خود را بر دستان نحيفم به يادگار گذارد .

 مزه ٍ دردش زیر زبانم است ...

 مثل درد عشق می ماند … سوزان و مسخ کننده .

 می خواستم گريه کنم ، به خيال تسکين ،

 اما ياد معلم تاريخ افتادم که می گفت هيچ کدام از مردان تاريخ گريه نکرده اند .

 نمی دانم ...

 نمی دانم اين چه حسی ست پر از هيچ !

 مثل تمام کلاس های ادبيات ...  

 و معلم آن که تنها از ادبيات سبيل های اخوان را می شناسد .

 سکو تی می کنم به اندازه ی خواندن فاتحه ای برای اخوان و تمامِ تمام شدنی ها ...

 ... من چه می گویم !

 هميشه همينطور است ،

 هميشه از موضوع اصلی پرت می شوم .

 به کجا ؟ خدا می داند.

 نه ... ! معلم جغرافی هم می داند ،

 هميشه از دره ای صحبت می کرد ، گمانم در حوالی بيستون بود ،

 شايد همانجا پرت می شوم .

 ديشب توی خواب ديدم فرهاد هم به همان دره پرت شده .

 او هم به گمانم عاشق نبوده ست  ….  مثل من .

 هيچ کس در اين دنيا عاشق ديگری نمی شود .

 اين جا نمی شود به کسی نزديک شد .

 آدم ها از دور دوست داشتنی ترند .

 حتی آدم هایی که اونقدر تنهان  که به خدا فکر می کنن ...

 ..............

 صبح می شود و زندگی آغاز

 از خواب بيدار مي شوم

 خواب هايم هیچگاه دروغ نبوده اند ،

 لااقل راست تر از اين زندگی اند .

 ديگر اکنون نه کودکی ام را می خواهم  و نه چند سال بعدش را .

 چه فرقی می کند ،  دنيا که عوض نمی شود .

 می روم گوشه ای و بی هيچ احساسی نگاه می کنم بر قلب های تير خورده

 و خيال می کنم معلم به خاطر انشايم مرا از دنيا بيرون کرده 

برای تو ای هوس باز, آری برای تو و برای بدبختی های بی پایان و بی درمانم امشب به

به سختی گریستم. ریزش این اشک ها یگانه کمکی بود که من می توانستم  درباره ی کاهش

دردهایم که به خاطر یک هوس زودگذر تو به وجود آمده بود از خود نشان دهم . باشد که گرمی

این قطرات از دل بر آمده چون آبی که هر چه گرم باشد ولی به روی آتش سوزان  ریزد

 آن  را به خاموشی می کشاند تا حدی از سوزش رنج های بی درمانم بکاهد .

تو ای هوس باز برای یک خوشی زودگذر نویسنده ای را به خواب عمیق مرگ فروبردی او

اینک همانند مردگان سر پرجوش و خروش خود را بر بالش سرد,آرام و بی حرکت گذاشته و

برای همیشه مرده است,مرده است زیرا دنیا و هر آنچه راکه دراوهست از او باز ستانده و

احساسش را کشته اند! تو خوب می دانی این مرگ را چه کسی برای او هدیه آورد تو خوب

می دانی چه کسی احساس آتشین او را در دل گرم او سرد و بی حس کرد و خود در بی

اعتنایی عمیقش سر به گریبان فرو برد .

نشسته ام در تاریکی و سکوت و

غربتم را در گوش ستاره نجوا می کنم ...

تنها مانده ام ...

تنها با خاطراتی کهنه و

قلمی که دیگر نای نوشتن و تاب اشک ندارد ...

قلمی که برای دلخوشی من می نویسد :

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره ...!

نمی دانم !

تک تک لحظه هایم را غم دوری از تو فرا گرفته و

با هر نفسی که بی تو می کشم !

مگر بی تو هم می شود نفس کشید !

این ها نفس نیست ، قفس است !

اما هرچه هست چه نفس و چه قفس سنگین است و

توان تحملش را ندارم !

سکوت کرده ام ...

سال هاست که سکوت کرده ام

اما تو گلایه هایم را می توانی از عمق چشمان

خسته ام  بخوانی...

به لبخندت که در خیالم قاب کرده و

به دیوار قلبم آویخته ام می نگرم ...

بگو آخرچه کرده ام که باید این طور بسوزم و

لب هایم را ببندم ، چیزی نگویم و

سکوتم را فریاد کنم ...

" در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم "

نمی دانم !

به گمانم باید بروم !

آری ! فقط باید بروم ...

به کجا نمی دانم ! تو بگو ...

شاید آمدم و پشت حصار خواب تو ماندم ،

شاید هم گوشه ای دنج پشت لبخند تو پنهان شوم و تا ابد بمانم ،

شاید هم خودم را در دریای نگاهت غرق کردم !

تو چه می گویی ؟

تو جایی بهتر می دانی که من بروم ؟

سلام به همه دختر پسرهای خوب و مهربونو بیکار تر از خودم !!!!

امروز براتون آلبوم جدیده سعید محمدی به نامه برنده  رو آماده کردم  امید وارم خوشتون بیاد !

 که به روی نا امیدی, در بسته باز کردن

بساز با غم عشق اضطراب یعنی چه

عشق یعنی سر تسلیم فرود اوردن